Πριν από μερικούς μήνες (το ξέρω, είμαι απαράδεκτη!) παρέλαβα αυτό το αξιαγάπητο βραβείο από την αγαπημένη Miou-Popofotitsa την οποία και ευχαριστώ πάρα πολύ!
Οι οδηγίες για το βραβείο είναι οι εξής:
1. Δεχτείτε αυτό το βραβείο, αναρτήστε το στο blog σας, μαζί με το όνομα του ατόμου που σας βράβευσε, και το λινκ στο blog
2. Απονείμετε το βραβείο αυτό σε άλλα 15 αξιαγάπητα blogs.
Θυμηθείτε να επικοινωνήσετε με τους bloggers και να τους ενημερώσετε ότι τους επιλέξατε για αυτό το βραβείο.
Πολλοί από εσάς (αν όχι όλοι) το έχετε λάβει ήδη, αλλά μαντέψτε.. θα το ξαναπάρετε!! Το εικονοβραβειάκι λοιπόν, με τη σειρά μου, το δίνω σε:
Μετά από ένα πολύ δύσκολο μήνα, λιαζόμαστε σε όμορφες παραλίες νήσου τις οποίες έχω ήδη τραβήξει ένα εκατομμύριο φωτογραφίες σαν κλασικός τουρίστας! Σα να μην έχω ξαναδεί Ελλάδα ένα πράγμα!
Για να καταλάβετε που βρίσκομαι, θα σας δώσω ένα πολύ σημαντικό στοιχείο: τρώω σουβλάκια με γιαούρτι!
Μέχρι να επιστρέψω στην Αγγλία, θα προσπαθήσω να χορτάσω τη ζέστη, το ωραίο φαγητό και τη θάλασσα, ή τουλάχιστον να πείσω τον εαυτό μου οτι τα χόρτασα!
Μετά από αυτό νομίζω όλοι μας μπορούμε πλέον να αντιληφθούμε τις διαδικασίες που ακολουθούνται στα ΜΜΕ στην χώρα μας.
Η συνάντηση του Τούρκου Πρωθυπουργού με τον Κώστα Καραμανλή στην Αθήνα, ενώ είχε προγραμματιστεί να γίνει το περασμένο Σάββατο, δεν έγινε ποτέ.
Κι όμως, η ελληνική δημοσιογραφία φίλες και φίλοι έχει φτάσει σε τέτοιο επίπεδο που.. μπορεί και ξέρει πριν απ' όλους και όλα τι θα γινόταν στη συνάντηση αυτή!
Ναι, η εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ φαντάστηκε και έγραψε πως τα χαμόγελα των δύο πρωθυπουργών «δεν έκρυψαν την ψυχρότητα»
Ναι, η εφημερίδα ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ φαντάστηκε και έγραψε πως η συνάντηση διήρκησε μία ώρα και θέματα όπως η μετανάστευση και οι παραβιάσεις στο Αιγαίο δημιούργησαν μία «Φορτωμένη Ατζέντα»
Ναι,η εφημερίδα ΤΟ ΕΘΝΟΣ φαντάστηκε και έγραψε πως «η χθεσινή συνάντηση των δύο πρωθυπουργών δεν είχε καμία σχέση με την προηγούμενη επίσκεψη στην Αθήνα του Τούρκου Πρωθυπουργού το 2004» *
Καιμετά λένε δεν υπάρχει φαντασία..
* Εκτός από αυτή του Βήματος, οι άλλες δύο δημοσιεύσεις ήταν στο διαδίκτυο στις αντίστοιχες σελίδες των δύο εφημερίδων και αφαιρέθηκαν αμέσως μόλις αντιλήφθηκαν το τραγικό λάθος. Η δημοσίευση του Βήματος ωστόσο, έγινε κανονικά στην έντυπη έκδοση της εφημερίδας την Κυριακή. Πρόλαβαν να αποσύρουν τα τεύχη της Αθήνας, όμως δεν πρόλαβαν να κάνουν το ίδιο και με αυτά της επαρχίας.
Αν έχετε καιρό να απολαύσετε μία καλή κωμωδία (όπως εγώ) μία καλή πρόταση είναι το “The Hangover”, η νέα ταινία του Todd Phillips με τους Bradley Cooper, Ed Helms και τον Zach Galifianakis.
Το story πάει ως εξής: Δύο ημέρες πριν από τον γάμο του ο Doug και τρεις φίλοι ξεκινούν οδικώς για το Las Vegas για το bachelor party. Το επόμενο πρωι όμως δε θυμούνται τίποτα. Βρίσκουν μια τίγρη στο μπάνιο κι ένα μωρό στην ντουλάπα της σουίτας τους. Και τα πράγματα χειροτερεύουν γιατί.. λείπει ο γαμπρός!
Ξεκαρδιστική πραγματικά ταινία την οποία σας προτείνω ανεπιφύλακτα, προσωπικά γέλασα πολύ!Μάλιστα στην ταινία εκτός από τον Zach Galifianakis (Ζαχαρίας Γαλυφιανάκης) o οποίος έχει ελληνική καταγωγή, σε μία σκηνή εμφανίζεται και η Κατερίνα Μουτσάτσου. Πολύ πετυχημένος ήταν και ο ρόλος – έκπληξη του Mike Tyson!
Απ' ό,τι πληροφορήθηκα η πρεμιέρα της ταινίας στην Ελλάδα θα γίνει στις 16 Ιουλίου. Αν δεν κάνετε βουτιές και θέλετε να δείτε μία καλή κωμωδία, είναι μία πολύ καλή επιλογή!
Προχθές είχα την ευκαιρία να ζήσω μία από τις πιο δυνατές μουσικές εμπειρίες της ζωής μου!
Ήμουν μία από τους 70.000 μουσικόφιλους που είδαν τους OASIS(και όχι μόνο) Live στο Heaton Park στο Manchester! Οι OASIS είχαν να εμφανιστούν στην πόλη τους (από το Manchester κατάγεται το συγκρότημα) πολύ καιρό, οπότε καταλαβαίνετε πόσο περίμεναν αυτό το event τόσο οι ιδιοι όσο και οι θαυμαστές τους!
Η συναυλία η οποία όμως στην ουσία είναι φεστιβάλ είχε προγραμματιστεί αρχικά για τις 6 και 7 Ιουνίου. Όταν όμως τα εισιτήρια για τις δύο αυτές ημέρες εξαφανίστηκαν από τα ταμεία σε χρόνο ρεκόρ αποφάσισαν να προσθέσουν ακόμη μία μέρα στο πρόγραμμα την 4η του Ιούνη, ευτυχώς για εμένα δηλαδή γιατί αλλιώς δεν υπήρχε περίπτωση να βρω εισιτήριο!
Το eventγίνεται στο HeatonParkστο Manchester, ένα τεράστιο πάρκο το οποίο διαμορφώθηκε ειδικά για την περίσταση με ειδική περίφραξη στον χώρο της εκδήλωσης. Μάλιστα το συγκεκριμένο φεστιβάλ είναι τομεγαλύτερο Eventπου έχει γίνει στο πάρκο από το 1982 όταν και επισκέπτηκε το πάρκο ο πάπας!
Μία φωτογραφία του πάρκου από ψηλά για να πάρετε μία γεύση:
Φυσικά εφόσον 70.000 άτομα θα βρίσκονταν στο μέρος υπήρχε ένας πολύ μεγάλος αριθμός αστυνομικών και υπεύθυνων securityοι οποίοι έλεγχαν το παραμικρό και βοηθούσαν οποιονδήποτε χρειαζόταν κάτι. Μάλιστα οι δρόμοι γύρω από το πάρκο είχαν κλείσει για να μπορέσει να έρθει ο κόσμος.
Εικόνες από το πάρκο (κοντά στην είσοδο):
Η πρώτη συναυλία ήταν προγραμματισμένη στις 18.00 και το πρόγραμμα συμπεριλάμβανε τους TwistedWheel, αμέσως μετά τους Enemy, τους Kasabian και τέλος τους Oasis. Οι πόρτες άνοιξαν στις 14.00 οπότε μπορείτε να φανταστείτε τι γινόταν στο πάρκο από νωρίς το πρωι! Ο κόσμος περιμένε στις εισόδους (φυσικά με πολύ μπύρα!) για να πιάσει καλή θέση στο Live! Εμείς μπορώ να πω πως ήμασταν τυχεροί γιατί ενώ δεν πήγαμε πολύ νωρίς (περίπου στις 16.00) βρήκαμε πολύ καλή θέση και αυτό γιατί οι διοργανωτές είχαν χωρίσει τον χώρο μπροστά από τη σκηνή με τον υπόλοιπο χώρο έτσι ώστε μπροστά στη σκηνή να χωρέσουν κάποιες μόνο χιλιάδες άτομα (απ’ ότι άκουσα 10.000) για να μην υπάρξουν απρόοπτα. Όσοι πρόλαβαν να μπουν σε αυτόν τον χώρο φόρεσαν αυτά τα ειδικά φωσφωρούχα βραχιολάκια και έτσι μπορούσαν να ξαναμπουν αν έβγαιναν για να πάρουν μπύρες ή για να επισκευθούν τις τουαλέτες.
Βέβαια κανείς δεν έιχε ενημερώσει τον κόσμο οτι είχε οργανωθείκάτι τέτοιο με αποτέλεσμα πολλοί fans που ήρθαν αργότερα και δεν μπόρεσαν να πάρουν το βραχιολάκι να προσπαθούν με κάθε τρόπο να πηδήξουν τις περιφράξεις που χώριζαν τους δύο χώρους και οι υπεύθυνοι τις ασφαλείας χρειάστηκαν να βγάλουν πολύ κόσμο έξω! Στην φωτογραφία βλέπετε το χώρισμα του κόσμου από το μέρος μπροστά από τη σκηνή (το χώρισμα από το Front Pint δηλαδή).
Αρχικά απολαύσαμε τους TwistedWheel, ένα συγκρότημα από το Manchesterοι οποίοι έχουν πάρει το όνομά τους από ένα διάσημο nightclubτης πόλης.
Σύμφωνα με το πρόγραμμα το δεύτερο συγκρότημα που θα εμφανιζόταν στην συναυλία ήταν οι διάσημοι Enemy όμως λίγα λεπτά πριν από τη συναυλία μας ενημέρωσαν πως λόγω ασθένειας δεν θα εμφανιστούν. Στην θέση τους ακούσαμε τους TheReverend & TheMakersαπό το Sheffieldοι οποίοι δεν ήταν άσχημοι!
Στη συνέχεια εμφανίστηκαν οι Kasabian, το συγκρότημα από το Leicesterοι οποίοι ξεσήκωσαν ολόκληρο το πάρκο και όχι αδίκως!
Φυσικά μετά τους Kasabianόλο το πάρκο περίμενε με ανυπομονησία τους OASISοι οποίοι βγήκαν πολύ δυναμικά και το κοινό είχε ενθουσιαστεί!
Δεν πρόλαβαν όμως να τελειώσουν το πρώτο τους τραγούδι και μία διακοπή του ήχου για 2 δευτερόλεπτα τους έκανε να ανησυχουν. Συνέχισαν κανονικά όμως μετά από λίγα δευτερόλεπτα ο ήχος κόπηκε για περισσότερο και αναγκάτηκαν να διακόψουν για περίπου 5 λεπτά. Λίγο πριν τελειώσει και το δεύτερο τραγούδι λοιπόν υπήρξε ακόμη μία μη αναμενόμενη διακοπή και αυτή τη φορά ξέραμε οτι τα πράγματα δεν ήταν πολύ καλά γιατί μπορούσαμε να δούμε ένα μεγάλο σύννεφο καπνού που ερχόταν πίσω από τη σκηνή! Ο Liam, , ο τραγουδιστής του συγκροτήματος φανερά εκνευρισμένος πέταξε το μικρόφωνο του και αποχώρησε. Μετά απόλίγα λεπτά μας ενημέρωσαν πως κάηκε η γεννήτρια αλλά σύντομα θα λυθεί το πρόβλημα.
Χρειάστηκε να περιμένουμε περίπου μισή ώρα, προσωπικά δεν χαλάστηκα καθόλου, το μόνο για το οποίο ανησυχούσα ήταν η εκδοχή να ακυρωθεί η συναυλία, κάτι που δεν ήθελα με τίποτα! Ο κόσμος περίμενε πολύ υπομονετικά και, αντίθετα με πολλά κακόβουλα δημοσιεύματα, δεν άκουσα ούτε ένα μπουχάρισμα από το κοινό! Αντιθέτως ήταν πολλοί εκείνοι που ανέβαζαν την διάθεση τραγουδώντας διάσημα κομμάτια του συγκροτήματος.
Όταν επανήλθαν οι OASISστην σκηνή ο Liam Gallagher ζήτησε ένα μεγάλο συγγνώμη από το κοινό για την διακοπή και υποσχέθηκε να δώσουν τα χρήματα των εισιτηρίων πίσω σε όλους λέγοντας: " This is a free gig from now on".
Πρόσθεσε επίσης πως παρόλο που το πάρκο είχε άδεια να φιλοξενήσει το Liveμέχρι τις 23.00 (η συναυλία αναμενόταν να τελειώσει πριν από αυτή την ώρα υπο κανονικές συνθήκες), οι OASIS θα συνεχισουν κανονικά μέχρι και το τελευταίο τραγούδι. Έτσι λοιπόν, το Liveσυνεχίστηκε κανονικά. Ακούσαμε όλα τα τραγούδια που είχαν προγραμματιστεί και θελω να σας πω πως ήταν ανατριχιαστικά όμορφο! Αν και δεν υπήρξα ποτέ μεγάλη fan των OASIS, μετά από αυτό πραγματικά τους λάτρεψα!
Με την Ώρα της Γης θέλουμε να αποδείξουμε πως είναι δυνατόν να δράσουμε ενάντια στην υπερθέρμανση του πλανήτη.
Δεν νομίζω βέβαια οτι το να κλείσουμε τα φώτα μας για μία ώρα θα μας σώσει. Αν δεν γίνεικαθημερινότητα η προσπάθειά μας να καταναλώνουμε λιγότερη ενέργεια και νερό και χίλιες ώρες να ήταν η Ώρα της Γης, δεν θα άλλαζε τίποτα...
Τι θα κάνετε λοιπόν σήμερα στις 20.30; Αν σκοπεύετε να υποστηρίξετε την προσπάθεια και νομίζετε πως δεν έχετε πολλές επιλογές στο σπίτι με κλειστά τα φώτα, σας προτείνω 10 λύσεις!
10 λύσεις για να επιζήσετε για μία ώρα χωρίς φώτα...
Λύση Νο1:διαβάστε ένα βιβλίο υπό το φως κεριών...εντάξει δεν είναι και ό,τι πιο βολικό, αλλά κάνει ατμόσφαιρα !
Λύση Νο2: κοιμηθείτε! Όταν ο μεσημεριανός ύπνος φαίνεται πολύ μακρυνός τις εργάσιμες ημέρες της εβδομάδας, τώρα είναι η ευκαιρία!
Λύση Νο3: δείτε μία ταινία..
Λύση Νο4:καλέστε τους φίλους σας! Με την παρέα θα περάσει πολύ γρήγορα η ώρα.
Λύση Νο5: μιλήστε στο τηλέφωνο με κάποιον που έχετε καιρό να ακούσετε.
Λύση Νο6:γράψτε για το μπλογκ σας.
Λύση Νο7:βάλτε μουσική και απλά χαλαρώστε για μία ώρα.
Λύση Νο8:οργανώστε τους φακέλους στον υπολογιστή σας.
Λύση Νο9:βγείτε για μία βόλτα.
Λύση Νο10: φωτογραφήστε αντικείμενα και σκιες με το ελαφρύ φως των κεριών και φτιάξτε το δικό σας άλμπουμ!
Ό, τι κι αν επιλέξετε, εύχομαι να περάσετε καλά ;)
Είδα προχθές αυτή την υπέροχη, σύντομη ταινία μικρού μήκους του Κωνσταντίνου Πιλάβιου (2007*) και μου θύμησε έναν άνθρωπο που αγάπησα πολύ.
Τι είναι αυτό;
Μεγάλωσα σε ένα πανέμορφο νησί με πολλούς καλούς ανθρώπους. Το χωριό μου ήταν μικρό αλλά το αγαπούσα πολύ και πήγαινα κάθε Σαββατοκύριακο για να δω τον παππού και τη γιαγιά.
Δίπλα από το σπίτι του παππού και της γιαγιάς έμενε η γιαγιά Σοφούλα. Την αγαπούσα πολύ την γιαγιά Σοφούλα, κι εκείνη το ίδιο. Δεν με άφησε ποτέ να την φωνάξω διαφορετικά, μου έλεγε πάντα «Εμένα θα με βλέπεις σαν την δεύτερη γιαγιά σου σε αυτό το νησί». Και έτσι έκανα.
Η γιαγιά Σοφούλα ήταν όμορφη στα νιάτα της, πολύ. Τουλάχιστον έτσι έδειχνε στις φωτογραφίες που είχε κρεμασμένες στον τοίχο της στο ένα από τα δύο δωμάτια του σπιτιού. Πολλές φωτογραφίες με πολλά χαμογελαστά πρόσωπα, άλλες σχετικά πρόσφατες και άλλες ασπρόμαυρες και φαγωμένες από τον χρόνο.
Ήταν αδύνατη και φορούσε πάντα μαύρα ρούχα και ένα μαύρο μαντήλι στο κεφάλι. Τα μεγάλα της γυαλιά με τους χοντρούς φακούς μεγέθυναν τα γαλανά της μάτια. Μπορούσες πολύ εύκολα να καταλάβεις πότε δάκρυζε.
Με την γιαγιά Σοφούλα περνούσα πολλές ώρες της ημέρας . Το σπίτι της ήταν παραδοσιακό, καλά φροντισμένο και πολύ οικείο. Κάθε μέρα με φώναζε για να φάμε μαζί τα καλά που είχε ετοιμάσει και να μου πει ιστορίες από τα νιάτα της. Πώς έχασε τόσο νωρίς τον άντρα της και ένα από τα παιδιά της και πώς κατάφερε να μεγαλώσει μόνη της όσα της απέμειναν. Μου είχε μιλήσει για όλη τη ζωή της, κι εγώ καθόμουν και άκουγα σα να ήταν ένα μεγάλο παραμύθι.Άπειρες ιστορίες, που άλλες τις έχω ξεχάσει, κι άλλες έχουν τυπωθεί στο μυαλό μου σαν «μαθήματα ζωής».
Μου φαινόταν παράξενο που δεν είχα δει κανέναν ποτέ να επισκέπτεται την γιαγιά Σοφούλα. Στο μυαλό μου είχα πλάσει ένα ψέμα.. φανταζόμουν πως τα παιδιά της την επισκέπτονταν μέσα στην εβδομάδα, συνεπώς δεν τους πετύχαινα ποτέ.Δεν μπορούσα να το δικαιολογήσω κάπως αλλιώς . Η γιαγιά μου έλεγε οτι είχαν πολλές δουλειές και καθόλου χρόνο.. μου φάνηκε χαζό.
Όταντην ρωτούσα πότε θα γνωρίσω τα εγγονάκια της μου απαντούσε «Θα έρθουν μία μέρα, θα δεις, και θα τους γνωρίσεις όλους μαζί».
Κι έτσι έγινε.
Γνώρισα τα εγγόνια, τα παιδιά και όλους τους συγγενείς της γιαγιάς Σοφούλας στην κηδεία της. Μέχρι τότε δεν είχα δει κανέναν τους στο σπίτι της.
*Περισσότερες πληροφορίες για την ταινία "Τι είναι αυτό;" μπορείτε να βρείτε εδώ.
Αν δεν ήταν η El να με προσκαλέσει να γράψω 5 πραγματούδια που με εκνευρίζουν, το βλογ αυτό δεν ξέρω πότε θα ξαναέβλεπε postάκι! Την ευχαριστώ λοιπόν και εξηγούμαι:
Τα νεύρα μου Version 1:
Όταν πρέπει ντε και καλά να πάμε να πιούμε ποτό στο πιο ιν μαγαζί της πόλης, επειδή εκεί συχνάζουν οι πιο ιν φάτσες με τα ιν αυτοκίνητα και τις ιν απόψεις για τα πάντα! Και στα όρθια! Να μου λείπει!
Τα νεύρα μου Version 2:
Όταν έχω ραντεβού με φίλο/η, έχω φτάσει στο σημείο συνάντησης , περιμένω κανένα δεκάλεπτο ,του/της τηλεφωνώ μου απαντά «Ναι, ναι στον δρόμο είμαι!» και ξέρω πολύ καλά οτι είναι ακόμη στο σπίτι. Στην αρχή το κατάπινα, τώρα φεύγω!
Τα νεύρα μου Version 3:
Να με πρήζουν να ξαναμπώ στο facebook! Όχου πια, μπήκα, είδα τι μούφα είναι, δεν μου άρεσε, φτάνει! Α, και φυσικά, όσοι γνωρίζω που πρώτα μου ζητάνε να τους πω το επιθετό μου για να με κάνουν add, ε και μετά μπορούμε να συνεχίσουμε τη συζήτησή μας σαν άνθρωποι.
Τα νεύρα μου Version 4:
Οι “φίλες” από τα παλιά, που αφού γνώρισαν τον έρωτα της ζωής τους, παντρεύτηκαν, έκαναν και από ένα -τουλάχιστον - κουτσούβελο και μπήκαν στο δημόσιο, εξαφανίστηκαν και ξέχασαν την φοιτητική τους ζωή και τις ωραίες βλακείες που έκαναν τότε! Και είμαι ακόμη 24, παρακαλώ!
Τα νεύρα μου Version 5:
Να μου τηλεφωνούν από την Ελλάδα όταν πνίγομαι στη δουλειά και να μου λένε «Είμαστε για καφέ στην παραλία.. έχει κι έναν ήλιο..ε και σε σκεφτήκαμε!»... γκρουμφ! (τώρα που έρχεται και η Καθαρά Δευτέρα να δείτε νεύρα! Θα το κλείσω το ριμάδι!)
Προσκαλώ κι εγώ με τη σειρά μου λοιπόν την Aspa ,την Estrella και την Maria να εξηγηθούν παρομοίως!
Πίστευα πως το δεύτερο post θα ερχόταν νωρίτερα.. όμως ο καιρός στην Αγγλία δεν ήθελε! Κατάφερα να αποκλειστώ στο Λονδίνο λόγω του χιονιού και στο καπάκι προέκυψε και ένα μικρό ταξιδάκι οπότε δεν υπήρχε χρόνος να επισκεφθώ την μπλογκόσφαιρα..
Anyway, αφορμή για το post αυτό έδωσε σήμερα η αγαπημένη El.
Θα σας πω λοιπόν μία ιστορία.
Κάποτε ήταν ένας πολύ καλός δημοσιογράφος ο οποίος ζούσε στην Ιρλανδία. Είχε επισκεφθεί κάποιες φυλακές της Νότιας Ιρλανδίας προκειμένου να πάρει συνέντευξη από έναν κρατούμενο, προφυλακιστέο για την ακρίβεια και κατηγορούμενο για φόνο.
Ο φυλακισμένος ζήτησε πριν ακόμη ξεκινήσει η συνέντευξη να τηρηθεί το απόρρητο των στοιχείων του. Ο δημοσιογράφος δέχτηκε, έτσι κι αλλιώς το περιεχόμενο της έρευνάς του δεν θα άλλαζε αν ανέφερε τα στοιχεία του.
Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης όμως, ο φυλακισμένος ομολογεί στον δημοσιογράφο πως εκείνος έκανε τον φόνο, μέσα όμως στα πλαίσια του απόρρητου.
Μετά το τέλος της συνέντευξης, ο δημοσιογράφος χρειάστηκε να συναντηθεί με πολλούς συναδέλφους του και στη συνέχεια επικοινώνησε με επιτροπές δημοσιογράφων στην Αγγλία προκειμένου να συζητηθεί το αν θα πρέπει να μιλήσει στην αστυνομία σχετικά με την ομολογία του δράστη.
Ο ίδιος δεν ήθελε να καταπατήσει την υπόσχεση που είχε δώσει στην αρχή της συνέντευξης, όμως κάτι μέσα του φώναζε πως έχει την υποχρέωση ως πολίτης να μιλήσει στην αστυνομία. Στις επιτροπές υπήρχαν πολλοί που έλεγαν πως δεν πρέπει να μιλήσει. Όχι μονο για τον λόγο του οτι θα καταπατηθεί μία υπόσχεση, αλλά επίσης και για λόγους ασφαλείας του δημοσιογράφου και της οικογενείας του.
Τελικά, ο δημοσιογράφος ενημέρωσε την αστυνομία σχετικά με την ομολογία.
Πολλές συζητήσεις έγιναν έκτοτε σχετικά με το θέμα. Άλλοι λένε πως έκανε καλά, άλλοι πως όχι.
Είπα την ίδια ιστορία σε πολλούς φίλους, συγγενείς και συναδέλφους και έλαβα πολλές διαφορετικές απαντήσεις και παρατηρήσεις.
Οι φίλοι και συγγενείς που δεν έχουν να κάνουν με το επάγγελμα απάντησαν (το μεγαλύτερο ποσοστό) πως ο δημοσιογράφος έπραξε καλά. Πράγματι, ένας δημοσιογράφος οφείλει να είναι άνθρωπος και πολίτης πριν σκεφτεί σαν επαγγελματίας δημοσιογράφος. Και με ακριβώς αυτόν τον τρόπο σκέφτηκαν όσοι απάντησαν οτι έκανε καλά.
Οι περισσότεροι συνάδελφοι από την άλλη, διαφώνησαν με την απόφαση του δημοσιογράφου, μαζί τους κι εγώ. Η υπόσχεση που δίνουμε στον συνεντευξιαζόμενο, όποιος κι αν είναι αυτός, για οποιαδήποτε λεπτομέρεια, πρέπει να τηρηθεί. Πρόκειται για αυτό που μας κανει δημοσιογράφους, και σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να κινδυνεύσει αυτή η εμπιστοσύνη. Ίσως να έχω άδικο, ίσως και όχι. Κανείς δεν ξέρει.
Το παραπάνω δίλημμα αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα debates στην δημοσιογραφία.
Μετά από την αναφορά μου στην El, θέλω να αναφέρω πως σε καμία περίπτωση δεν θέλω να συγκρίνω την ιατρική με την δημοσιογραφία και ούτε αναφέρομαι στο παράδειγμα στο post της το οποίο ήταν απλά μία αφορμή να γράψω κάποια πράγματα που με προβληματίζουν.
Αυτό που θέλω να πω, είναι πως ο καθένας προσεγγίζει ένα θέμα από την δική του οπτική γωνία. Και όλες, μα όλες είναι εντελώς διαφορετικές.
Καλώς ή κακώς, οι φύση του κάθε επαγγέλματος μας προκαλεί να παίρνουμε δύσκολες αποφάσεις.
Όμως αυτό που έχει σημασία είναι να νιώθουμε καλά μετά από τη δική μας.
